معشوق در ادب فارسی

معشوق در ادب فارسی کنایه از فردی است که مورد عشق قرار گرفته، در مقابل وی عاشق قرار دارد. عموماً استنباط ما از معشوق، زن است. عشق در ادبیات دارای مراحل و سلسله مراتبی است که عاشق واقعی کسی است که جان خود را در راه شناخت معشوق از دست بدهد.